Home
Over St. Paulus
Agenda
Nieuws
Media
Gastenboek
Leden
Links
volg ons op:
deel pagina:
sponsoren
Lilian op reis
Bezoekers: 556

Vanuit Alice Springs met het vliegtuig naar Perth aan de westkust. Wel eens fijn om te vliegen in plaats van een halve dag of langer in de bus te zitten haha. Perth was een hele leuke stad, het is de zonnigste stad van Australië, echt iets voor mij dus. Ik heb me daar een weekje prima geamuseerd, zelfs mijn verjaardag daar gevierd. Daarna de hele westkust afgereisd, van Perth naar Margaret River, Kalbarri, Denham (waar ik voor het eerst dolfijnen heb gezien), Exmouth en Broome.

Vanaf Broome naar het noorden begint ‘Crocodile country’, waar je in vrijwel elke rivier, zee, meer of andere waterplas het risico loopt opgegeten te worden door zoutwaterkrokodillen, ook wel salties genoemd. Reden dus om vooral naar de waarschuwingsborden te kijken… Grappig trouwens dat op elk bord behalve de Engelse tekst ook alles in het Duits staat. Dat heeft vast te maken met ervaringen uit het verleden…

Crocodile country hangt nauw samen met het regenseizoen. Het noorden van Australië is tropisch, en er zijn niet echt de 4 seizoenen zoals wij die kennen. In het noorden hebben ze het verdeeld in ‘nat’ en ‘droog’. Nat houdt in dat het maanden aan 1 stuk regent, onweert, wegen onbegaanbaar worden, en vooral ook dat de luchtvochtigheid hoog in de 90% zit. Toen ik aankwam in Broome liep het tegen het einde van het regenseizoen. Nou, dat heb ik geweten. Als je alleen al een arm of been beweegt loopt het zweet in straaltjes over je hele lichaam. Laat staan dat je een kwartier naar de supermarkt moet lopen. Ik heb in Broome hele leuke mensen leren kennen en met zijn vijven hebben we hele dagen alleen maar gezeten, gekletst en gelachen, en vooral niet bewogen hahaha. Pas tegen zonsondergang kwamen we in actie en gingen we elke dag met de auto van Tatay (Spanjaard) naar een heel mooi punt vanwaar we onder het genot van wat alcohol de zon konden zien ondergaan in de Indische Oceaan. We hadden echt een supertijd met zijn allen, en het was dan ook een moeilijk moment toen ik afscheid moest nemen van ze om terug te vliegen naar Melbourne, waar ik de oudjes zou ontmoeten. Hoe dit is geweest hebben jullie een poosje geleden al in de bazuin kunnen lezen, maar ook dit was natuurlijk weer super. Eigenlijk is alles super daar!!

Toen de oudjes weg gingen, ging ik ook weer verder met mijn reis. Martina en Natasja (Duitsland en Eindhoven) hadden besloten op me te wachten in Kununurra zodat we samen verder konden reizen. Martina vloog na een paar dagen terug naar Duitsland, maar Natasja en ik gingen samen verder. First stop: Katherine, een stadje dat stikt van de dronken Aboriginals, die op die manier een heel verkeerd beeld opwekken. Bij Katherine ligt een prachtig National park, Katherine Gorge National park, waar we 3 dagen gingen wandelen. Natasja had een tent gekocht toen ze aankwam in Australië, dus op die manier konden we flink wat kosten besparen, want een plaatsje op de camping kost de helft van een nacht in een jeugdherberg. De eerste nacht kreeg ik ’s nachts rond 3 uur een harde klap van Natasja. Ik vroeg me echt af wat ik misdaan had… Ze wilde controleren of ik wel in de tent was, want ze zag een grote gestalte voor de tent. Dit bleek een grote kangaroe te zijn, die een oogje had op het eten dat voor in de tent stond. Dat beest heeft dus mooi met zijn klauwen 2 grote gaten in de tent gemaakt. Ook ging hij pas weg nadat we de tent uit gegaan waren om hem weg te jagen. We hebben ons daarna een half uur lang kapot gelachen, maar van de andere kant was Natasja zich ook echt rot geschrokken!

Een vlak plekje voor onze tent, zonder obstakels.

Na de avonturen in Katherine hebben we 2 weekjes uitgerust in Darwin, waar we konden logeren bij Australische vrienden van me. In Darwin hebben we onze auto gekocht, een Nissan Patrol 4x4. Met deze auto zijn we begonnen aan een roadtripje van ruim 3500km. Eerst 6 dagen in Kakadu NP gekampeerd, het allermooiste National park dat ik gezien heb. Jammer alleen van de 86 muggenbulten :) :) Na Kakadu via de Savannah Way op weg naar Cairns. Echt een geweldig avontuur. Er zat namelijk een stuk onverharde weg tussen van ruim 700km. Ik had uiteraard nog nooit op dit soort wegen gereden. Het eerste stuk van de trip wel al op geasfalteerde weg gereden zodat ik kon wennen aan het links rijden. Maar de dirtroad, zoals de onverharde weg genoemd wordt, was weer een verhaal apart. De auto gaat alle kanten op en je wordt voortdurend door mekaar geschud van het gestuiter. Gelukkig maar dat er haast geen verkeer op de weg was. Soms kom je uren lang niemand tegen. Regelmatig moesten we door rivieren oversteken. Niet met een brug, maar door het (door krokodillen bewoonde) water. De eerste keer vond ik dat best wel eng, maar eigenlijk was het toch wel erg leuk om te doen. We hadden dan ook een 4x4 gekocht met het oog op het oversteken van rivieren en rijden van dirtroads. In Australië is het ivm de vele kangoeroes en loslopend vee erg verstandig om voor zonsondergang te stoppen met rijden, aangezien die beesten tijdens de schemering de kant van de weg opzoeken. Helaas zaten wij nog zeker 350 km verwijderd van het dichtstbijzijnde dorp toen het begon te schemeren. Langs de kant van de weg stonden alleen maar termietenheuvels, waardoor we maar geen kampeerplek konden vinden. Pas toen het al zo goed als donker was, vonden we een plekje waar het vlak was en zonder obstakels, waar we dan ook zonder aarzelen onze tent hebben opgezet.

 

Dit was dus echt overnachten in de middle of nowhere, en we waren erg blij toen de zon weer op kwam en we verder konden rijden. Toen we pas zo’n 20 km onderweg waren diende de volgende hindernis zich aan: We reden wat hard door een rivierbedding, waar een diepe kuil inzat die we niet helemaal goed hadden ingeschat lol, waardoor de auto eventjes een stukje vloog… Toch maar even gestopt langs de kant van de weg en ja hoor, we hadden een lekje in het radiator systeem. Toevallig kwamen er vrij snel 2 auto’s langs, waar we even om advies gevraagd hadden. In Australië stoppen alle mensen voor elkaar bij autopech, omdat alles zo ontzettend afgelegen ligt. De behulpzame man adviseerde ons gewoon verder te rijden, maar dan wel flessen water mee te nemen voor als de motor temperatuur teveel zou stijgen. En dus moesten we onze lege limonade flessen gaan vullen met water uit de dichtstbijzijnde rivier die niet droog stond. Dit waren er overigens heel veel in dit gebied. En uiteraard zaten er ook hier krokodillen in de rivier, dus we moesten heel voorzichtig te werk gaan. Maar ook dit hebben we weer overleefd. Blijkbaar was het ook maar een klein lekje, want we hebben het water niet hoeven gebruiken. Toch was de opluchting wel groot toen we 350 km verder in het ministadje Burketown aankwamen. De rest van de roadtrip is prima verlopen, maar al deze dingen hebben er wel toe geleid dat we niet het Cape York peninsula zouden gaan rijden, terwijl dat oorspronkelijk de bedoeling was. Zeer jammer, maar waarschijnlijk wel zo verstandig.

Aangezien mijn geld ook ver op was, hebben Natasja en ik besloten hierna op te splitsen. Zij verder met de auto en alle tijd van de wereld, en ik weer verder met de bus. Aangezien het echt sneller dan snel ging met de centen ben ik in een rap tempo de oostkust naar beneden gereisd, met natuurlijk wel regelmatig een stop in de meest interessante plaatsen, waaronder dus muziekstad Brisbane. Mijn eindbestemming was Sydney, waar ik nog een hartstikke leuke tijd heb gehad. Heb er nog wat mensen ontmoet die ik elders in Australië had leren kennen, maar ook heb ik een paar keer met een Nederlandse vriendin afgesproken die ik al 8 jaar niet meer had gezien. En dat je elkaar dan uitgerekend aan de andere kant van de wereld weer ziet!!!

Op 14 augustus heb ik, met heeeeel veel moeite, dit werkelijk schitterende land verlaten, om na een reis van uiteindelijk 42 (!!!) uur weer aan te komen in Kerkrade. En ik kan je verzekeren, dit is een zware overgang HAHAHA. Op dit moment ben ik werk aan het zoeken, zodat ik weer kan gaan sparen. Want ik moet over een paar jaar echt weer terug!!!

 

Groetjes Lilian

 

P.S. Voor wie het leuk vind: op http://lilianopreis.waarbenjij.nu staan meer verhalen en foto’s!

 

Vorige pagina.